iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016

Τι κρίμα


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Βιαστικός και προβληματισμένος από τις τελευταίες αστυνομικο-κατασκοπευτικού τύπου εξελίξεις, περνούσα από την πλατεία Κορνάρου όταν άκουσα να με καλούν από απέναντι, από τον Κουμπέ, όπου καλός φίλος, παλιός αυτοδιοικητικός από γειτονικό Δήμο, μου έκανε την ενδιαφέρουσα θα έλεγα πρόταση να πιούμε παρέα το πρωινό μας καφεδάκι και να τα πούμε.

Του Δημήτρη Καρατζάνη

Είχα να τον δω καιρό και δέχτηκα πρόθυμα την πρότασή του. Έτσι, σε λίγο απολάμβανα το βαρύ γλυκό μου, παρακολουθώντας τον κόσμο που πέρναγε βιαστικά, αλλά και τον ήλιο που βρισκόταν σ ένα διαρκές "κρυφτό" με τα σύννεφα, που πότε πύκνωναν και πότε αραίωναν πάνω απ' τα κεφάλια μας.

«Τι γίνεται;», με ρώτησε ο φίλος, «πώς βλέπεις τα δημοτικά;». «Ποια δημοτικά;», τον αντέκοψα. «Δεν ξέρεις ότι δεν έχω πλέον σχέση με το Δήμο;». «Εντάξει, μπορεί να μην έχεις θεσμικό ρόλο, αλλά δεν μπορεί, θα παρακολουθείς τα τεκταινόμενα. Το αίμα νερό δε γίνεται, άλλωστε», πρόσθεσε.

«Άκουσε», είπα για να κλείσω τη συζήτηση. «Ο καθένας δικαιούται μια περίοδο χάριτος και θα ήταν αδόκιμο, αλλά και επιπόλαιο από μέρους μου να κάνω κριτική σε μια δημοτική Αρχή που βρίσκεται στα πρώτα βήματά της». Δηλαδή, ούτε για τις "κατασχέσεις" που ξεκίνησε ο Δήμος, όπως γράφτηκε, δεν έχεις να πεις κάτι;», συνέχισε. «Πρόκειται για λάθος ή γκάφα, αν θέλεις», είπα. «Όμως, σταμάτησε εν τη γενέσει του, άρα δεν υπάρχει θέμα».

«Άλλωστε, εδώ καράβια χάνονται, με τις βαρκούλες θα ασχολούμαστε;», πρόσθεσα. «Εννοείς, φαντάζομαι, καράβια όλα αυτά που συμβαίνουν στην πολιτική μας ζωή και που κάνουν κάθε σοβαρό άνθρωπο να αποστρέφει το πρόσωπο και να κλείνει τη μύτη του»...

«Καράβια», εννοώ, «τον διέκοψα, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος μου, που οι πολιτικοί τα βάζουν σε δεύτερη μοίρα, γιατί δίνουν προτεραιότητα στο κομματικό ή το προσωπικό όφελος. Καράβια θεωρώ επίσης την απελπισία και την αγωνία του απλού ανθρώπου να βρει δουλειά για το παιδί του, να πληρώσει τους φόρους του, να καλύψει στοιχειωδώς τις καθημερινές του ανάγκες»...

«Και δεν έχεις γνώμη για αυτά που παρακολουθούμε αυτές τις μέρες με τους Καμμένους, τους Χαϊκάληδες κ.λπ.;», επέμεινε ο συνομιλητής μου. «Αυτό που με πειράζει», απάντησα, «είναι πως οι Χαϊκάληδες και οι Καμμένοι αποτελούν μέλη της ελληνικής Βουλής. Γιατί εκεί δεν πήγαν μόνοι τους. Εμείς τους δώσαμε το εισιτήριο εισόδου με την ψήφο μας. Το όπλο που μας έχει δώσει η Δημοκρατία και που, δυστυχώς, πολλές φορές το χρησιμοποιούμε άκριτα. Μέσα όμως σ' αυτή την πολιτική μαυρίλα», συνέχισα, «ήρθε και ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ένα μήνυμα που διασώζει την τιμή του πολιτικού κόσμου και της πολιτικής. Η αυστηρή σύσταση του Μανόλη Γλέζου στο κόμμα του να κρατήσει μακριά, και να μη γίνει κολυμπήθρα του Σιλωάμ, τους συκοφάντες, τους τυχάρπαστους, τους ευκαιριακούς κι όλους αυτούς που θεωρούν το βουλευτιλίκι επάγγελμα. Τι κρίμα, όμως, να έχουμε ένα μόνο Γλέζο!».

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση