iphone app
android app
iphone app android app
Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2016

Για να μην ξεχνιόμαστε


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

Έχουμε και λέμε, για να μην ξεχνιόμαστε. Είναι τέτοια η κατρακύλα που, όσο βομβαρδιζόμαστε με νούμερα της εθνικής μας κατάντιας, τόσο χάνουμε την μπάλα και την ουσία. Πέφτουν καθημερινά καταπάνω μας σαν καταιγίδα, έτοιμη να μας πλακώσει ή καλύτερα να μας καταπλακώσει, ηθικά και ψυχολογικά. Νούμερα και ποσοστά, συγκριτικά στοιχεία, μελέτες και έρευνες. Κάποιες γίνονται τίτλοι βαρύγδουποι κι άλλοι περνούν στα... ψιλά.

Της Στέλλας Τερζάκη

Κι όλες έχουν κοινό παρονομαστή: ζωές που άλλαξαν, άνθρωποι που βρέθηκαν να παλεύουν για την επιβίωση. Που δίνουν μάχη με άλλα νούμερα, άλλους αριθμούς. Εκείνους των μισθών που δε φτάνουν, των λογαριασμών που δεν καλύπτονται, των απολαβών που μειώνονται, των υποχρεώσεων που αυξάνονται. Να σφίγγουν το στομάχι, να προσπαθούν να βάλουν κάτω από το χαλί ανάγκες και συχνά και συναισθήματα, να παλεύουν με λέξεις και νούμερα για να βγει μία ακόμη μέρα, με όσα μικρά και μεγάλα κουβαλά. Κι αν οι μεγάλοι οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, οι μικροί είναι εκείνοι που καλούνται πολλές φορές να θυσιάσουν την ανεμελιά και την αθωότητά τους. Κι εκεί είναι η μεγαλύτερη δυσκολία. Το πώς θα πείσεις ένα νήπιο, ένα παιδί ή ακόμη κι έναν έφηβο πως πρέπει να στερηθεί.

Να τους μάθεις πως πρέπει να κλείνουν τα αφτιά και τα μάτια, αλλά να προσπαθείς με νύχια και με δόντια να μην αφήσεις τις ψυχές τους να τσαλακωθούν. Μία από τις πολλές έρευνες της ΕΛ.ΣΤΑΤ. που δημοσιεύτηκε λίγες ημέρες πριν και που κατά γενική ομολογία πέρασε μάλλον στα πιο ψιλά θέτει στο επίκεντρο τους μικρούς, τα πιο αθώα θύματα αυτού του οικονομικού πολέμου. Τους αριθμούς, παρότι κάποιοι από αυτούς έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, δε θα μπούμε στον πειρασμό να τους αναπαράξουμε. Αλλά το ερωτηματολόγιο είναι άκρως ενδεικτικό του αδιεξόδου για όσους έχουν την τύχη σε καιρό κρίσης να έχουν παιδιά - γιατί αυτά είναι κινητήριος δύναμη - και την ατυχία να πρέπει κάτω από αυτές τις συνθήκες να τους προσφέρουν όσα μπορούν και να τους "κόψουν" πολλά ή λίγα. Να κόψουν τις σχολικές εκδρομές, γιατί απαιτούν ναύλα και εισιτήρια, αλλά ο μπαμπάς είναι άνεργος και τα λεφτά δε φτάνουν.

Να ξεχάσουν πάρτι γενεθλίων, καλεσμένους και δώρα γιατί αυτά κοστίζουν και το οικογενειακό πορτοφόλι είναι άδειο. Να διαβάσουν πρόχειρα γιατί, όπως μας ενημερώνει με κάθε επισημότητα η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία, είναι πολλά τα νοικοκυριά στην Ελλάδα της κρίσης που στριμώχνονται όπως-όπως και ακόμη κι ένας χώρος μελέτης είναι για πολλούς πολυτέλεια. Υπό καθοδήγηση και χωρίς καν να το καταλάβουν να ζητήσουν από τον Αϊ Βασίλη το φτηνότερο δώρο γιατί άλλη έρευνα λέει πως οι Έλληνες, σε αντίστροφη μέτρηση από τα Χριστούγεννα, κόβουν και ράβουν για να δουν πώς θα πληρώσουν ΕΝΦΙΑ, το φόρο εισοδήματος, τα τέλη κυκλοφορίας και το παλιό ΕΕΤΗΔΕ, το λογαριασμό της ΔΕΗ που ήρθε με "εκκαθάριση" και "καθάρισε" νωρίς κάθε όνειρο για δώρα και εορταστικές αγορές. Κι είναι όλα αυτά απλά η καθημερινότητα ενός λαού που, λίγο ή πολύ, έμαθε θέλοντας και μη να σφίγγει τα δόντια, που προσπαθεί να μάθει και το πώς μεγαλώνεις παιδιά όταν το ίδιο το σήμερα απαιτεί πολλά κι εκείνοι έχουν στα χέρια τους λίγα.

Κι ύστερα έρχεται ένα σαπιοκάραβο που για μέρες το δέρνουν τα κύματα να σου θυμίσει πως ίσως τελικά όντως τα λεφτά δεν είναι το παν. Εικόνες παιδιών με μάτια ορθάνοιχτα στις αγκαλιές των μανάδων τους να σου χτυπούν καμπανάκι για ανάγκες, προτεραιότητες, νούμερα και αριθμούς. Εικόνες παιδιών... ασυνόδευτων, που ταξίδεψαν μόνα τους σε ένα σαπιοκάραβο, με τους γονείς τους πολύ μακριά να θλίβονται για τον αναγκαστικό χωρισμό. Παιδιά και γονείς, από έναν άλλο κόσμο, κάτω από άλλες συνθήκες, που μέσα από τη δική τους τραγωδία κάνουν, έστω και για λίγο, λίγο "μικρότερο" το οικονομικό μαρτύριο του Έλληνα.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση