iphone app
android app
iphone app android app
Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017
καφενείον 9

"Το λαϊκό το καφενείο", μετά από 34 χρόνια


Ημερομηνία δημοσίευσης:
Τελευταία ενημέρωση:

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Πέρασαν 34 χρόνια από το 1980 που κυκλοφόρησε το τραγούδι αυτό, γραμμένο από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο στους στίχους και τον Μάνο Λοΐζο στη μουσική, και θαρρείς πως γράφτηκε για τη σημερινή Ελλάδα...

"Το λαϊκό το καφενείο/έχει μια πόρτα που όλο τρίζει/κι από το τζάμι μπαίνει κρύο/που μας θερίζει"...

Ναι. Αυτός ο στίχος μοιάζει σαν να γράφτηκε για τη σημερινή Ελλάδα. Για την Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου φτωχών νοικοκυριών, που μαστίζονται από την ανεργία. Χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, αφού η ΔΕΗ τους το έκοψε λόγω ανεξόφλητων λογαριασμών, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους που ζουν μέσα, προσπαθώντας να επιβιώσουν, την ώρα που άφησε και εξακολουθεί να αφήνει στο απυρόβλητο δημόσιους οργανισμούς, ακόμα και υπουργεία, με χρέη εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ να συνεχίζουν να της χρωστούν χωρίς να τρέχει και τίποτα...

"Όλες τις μέρες είναι άδειο,/τις Κυριακές κάργα ως τη σκάλα,/γιατί ανοίγουμε το ράδιο/κι ακούμε μπάλα"...

Όπως σήμερα. Το Σύστημα (τους) έχει κάθε λόγο και συμφέρον να στρέψει τους Έλληνες στην "μπάλα". Όταν ο άνθρωπος εκτονώνεται στο ποδόσφαιρο, δεν έχει στη συνέχεια ούτε την όρεξη, ούτε τη θέληση, ούτε την ψυχική και νοητική ισορροπία και αντοχή να βγει στους δρόμους και να διεκδικήσει τη ζωή που του έχουν κλέψει. Όταν ο άνθρωπος ζει σε μια χώρα που ο λαός της υποφέρει, αλλά πιστεύει πως η Εθνική ομάδα θα βάλει μερικά γκολ, θα πάρει κάποιες νίκες και μέσα από αυτές τις ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις θα δοξαστεί και η χώρα του, τότε αντιμετωπίζεται από την εξουσία σαν βλάκας, σαν ηλίθιος, αλλά δεν το καταλαβαίνει. Και ο μεγαλύτερος βλάκας είναι αυτός που λέει «ζήτω Ελλαδάρα, δοξάστηκες» και το νοιώθει ξεχνώντας τα υπόλοιπα που χαρακτηρίζουν τη ζωή του. Λέει, δηλαδή, «αφού δοξάστηκες Ελλαδάρα, δεν πειράζει που εμένα η κυβέρνηση με κλέβει, που πεινάνε τα παιδιά μου, που δεν έχω δουλειά»...

ΕΔΩ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ:

Προσέξτε και τους παρακάτω στίχους...

"Οι τακτικοί του οι πελάτες/ο χωροφύλακας ο Αντρέας,/ πέντ' έξι άνεργοι εργάτες/και ο κουρέας./Κι εγώ, που λες, παιδάκι πράμα,/πότε ταμπής, πότε γκαρσόνι,/χρόνια να καρτερώ το θάμα/που δε ζυγώνει».

Ο δίσκος έφερε τον τίτλο "Για μια μέρα ζωής"... και γράφτηκε λίγο πριν πέσει η παραδοσιακή δεξιά (μέχρι το '90), που απέτυχε να πείσει τους Έλληνες ότι θα αποκαθιστούσε τη Δημοκρατία στην εποχή αμέσως μετά τη μεταπολίτευση. Και ήταν λίγο πριν τη θριαμβευτική άνοδο στην εξουσία του Ανδρέα Παπανδρέου που ερχόταν σαν το λυτρωτή και σωτήρα του λαού που θα έφερνε την "Αλλαγή"...

Πέρασαν 34 χρόνια από τότε. Για να φτάσουμε να ξαναεμπνεόμαστε από "το λαϊκό το καφενείο". Για να φτάσουμε να ξαναμιλάμε για ζητήματα "δημοκρατίας", "κοινωνικής δικαιοσύνης" και "λαϊκής κυριαρχίας"...

Και μάλιστα σε μια Ελλάδα που ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. συγκυβερνούν, αποδεικνύοντας πως στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχαν πραγματικές διαφορές μεταξύ τους, ως προς την πραγματική τους ιδεολογία και τους υποτιθέμενους διαχωρισμούς περί "δεξιάς" και "κεντροαριστεράς"...

"Κι εγώ που λες παιδάκι πράμα,/πότε ταμπής, πότε γκαρσόνι,/χρόνια να καρτερώ το θάμα/που δε ζυγώνει".

Μόνο που κι αυτό το "θάμα" σήμερα δεν υπάρχει στις προσδοκίες και τα όνειρα των παιδιών. Αντιθέτως... "Το λαϊκό το καφενείο, έχει μια πόρτα που όλο τρίζει. Κι από το τζάμι μπαίνει κρύο που μας θερίζει"...

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση