iphone app
android app
iphone app android app
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017
τΡΕΧΩ

Ευρωεπαρχιωτισμός και ευρωσκεπτικισμός


του Σταύρου Λυγερού

Είναι κοινός τόπος ότι η κρίση έχει επηρεάσει τον τρόπο που οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν το ενοποιητικό εγχείρημα και ειδικότερα τη νομισματική ένωση. Προφανώς, η αμφισβήτηση είναι πολύ πιο έντονη στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αυτές, άλλωστε, είναι που υφίστανται πολύ πιο επώδυνα τις επιπτώσεις της μονοδιάστατης λιτότητας, την οποία επιβάλει το ευρωιερατείο.

Για την ακρίβεια, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και κυρίως η Ελλάδα, ενώ τυπικά συνεχίζουν να είναι ισότιμα μέλη της Ευρωζώνης, στην πραγματικότητα έχουν περιέλθει σε καθεστώς μεταμοντέρνας αποικίας στο πλαίσιο μίας ΕΕ που λειτουργεί πλέον με άτυπο αφεντικό και άτυπη ιεραρχία. Η εξέλιξη αυτή δεν ήταν αναπόφευκτη λόγω της εσωτερικής οικονομικής ανισορροπίας και του χρέους των αδύναμων κρίκων. Ούτε αποτέλεσμα μόνο της ισχύος και της αποφασιστικότητας του Βερολίνου, το οποίο κατέχει δεσπόζουσα θέση στους κόλπους του ευρωιερατείου.

Η κατάσταση θα ήταν διαφορετική εάν οι κυβερνήσεις της ευρωπαϊκής περιφέρειας είχαν συντονισθεί για να θέσουν το ζήτημα στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια και στο Ευρωκοινοβούλιο. Αντ' αυτού, λόγω και της στάσης των τοπικών αρχουσών ελίτ, ωθούν τις χώρες τους όχι μόνο προς την οικονομική και κοινωνική παρακμή, αλλά και προς την κατεύθυνση της «γερμανικής Ευρώπης».

Ο τρόπος που η κυβέρνηση Παπανδρέου και ευρύτερα οι εγχώριες άρχουσες ελίτ αντιμετώπισαν την κρίση ανέδειξε το σύνδρομο εξάρτησής τους. Έδωσε, μάλιστα, και το κακό παράδειγμα στις υπόλοιπες άρχουσες ελίτ της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Είναι σκάνδαλο ο τρόπος, με τον οποίο οι κυρίως υπεύθυνοι για την κατάντια της Ελλάδας κατέφυγαν στην αγκαλιά των ξένων κηδεμόνων και από εκεί κατηγορούν τους απλούς πολίτες.

Η βιτρίνα του ευρωπαϊσμού και του εκσυγχρονισμού των εγχώριων αρχουσών ελίτ συνήθως κρύβει το δίδυμο του ιδεολογικού μεταπρατισμού και του μετέωρου κοσμοπολιτισμού. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ευρωπαϊκό επαρχιωτισμό, ο οποίος αντανακλά πλέγματα κατωτερότητας και τάσεις στρουθοκαμηλισμού που εμποδίζουν την ισότιμη συμμετοχή της Ελλάδας στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι.

Όταν εκδηλώθηκε η κρίση, ο ευρωπαϊκός επαρχιωτισμός των εγχώριων αρχουσών ελίτ προσέλαβε διαστάσεις υποτέλειας. Το σύνδρομο εξάρτησης τις ώθησε να υιοθετούν πολιτικές που έχουν ευρωπαϊκό περιτύλιγμα, ακόμα κι αν αποσαρθρώνουν την εγχώρια οικονομία και υποθηκεύουν την εθνική κυριαρχία. Οι υποτονικές κοινωνικές αντιδράσεις επιτρέπουν στις νοτιοευρωπαϊκές άρχουσες ελίτ να χρησιμοποιούν την κρίση όχι για να επιβάλλουν επιβεβλημένες μεταρρυθμίσεις με γνώμονα την ανάπτυξη και την κοινωνική ισορροπία, αλλά για να προωθήσουν μέτρα με ιδιοτελές ταξικό πρόσημο.

Όταν όμως ταπεινώνεις κοινωνίες, όταν de facto ακυρώνεις την εθνική κυριαρχία των αδύναμων κρίκων κι όταν επιβάλεις μονοδιάστατη λιτότητα που υποσκάπτει την επιβίωση των λαϊκών τάξεων, τότε σπιλώνεις την ευρωπαϊκή ιδέα και ναρκοθετείς το ενοποιητικό εγχείρημα. Καταδεικνύει, μάλιστα, έλλειψη ιστορικής συνείδησης και πολιτικό θράσσος το γεγονός ότι οι βασικοί υπεύθυνοι κουνάνε το δάκτυλο στις κοινωνίες για τη ραγδαία ανάπτυξη του ευρωσκεπτικισμού και τη δημοσκοπική άνοδο αντισυστημικών κομμάτων τόσο της αριστεράς όσο και της ακροδεξιάς.

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση