iphone app
android app
iphone app android app
Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017
ΑΝΘΟΥΛΑ

«Σα μουσική , τη νύχτα , μακρινή που σβήνει»


Κάπου εκεί έξω τρισεκατομμύρια άστρα λαμπυρίζουν στον ουρανό. Μόνο στο γαλαξία μας. Ακόμα πιο μακριά οι αριθμοί είναι ασύλληπτοι. Αδύνατον να τους συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Ήλιοι που ίσως αυτοί τη στιγμή να είναι χθες.

Αναμνήσεις από το παρελθόν φωτεινός απόηχος από την εποχή που εκείνο το φως τους ξεκίνησε το ταξίδι του ως τη Γη. Φτάνοντας μετά από εκατομμύρια χρόνια στα μάτια μας. Ίσως πια να μην υπάρχουν. Ίσως στο δικό τους «τώρα» να είναι για μας «χθες». Ίσως να είναι πια νόβα , νεφελώματα , απλή αστρόσκονη, δομικό υλικό και της δικής μας ύπαρξης, γιατί και εμείς από τη σκόνη των άστρων γεννηθήκαμε, μνήμες προορισμένες μέσα από το θάνατο τους να χαρίσουν ζωή. Όμως η λάμψη τους παραμένει. Αιώνια.

Και όμως τόσο δυνατή. Ικανή να γεννήσει σκέψεις. Να δημιουργήσει αισθήματα. Να θρέψει όνειρα και ελπίδες. Μέρες σαν κι αυτές η σκέψη τρέχει αχαλίνωτη στο παρελθόν. Αναζητά λίγη γαλήνη εκεί ψηλά στον έναστρο ουρανό που Ανοιξιάτικος , περίλαμπρος, καταστόλιστος με τα πολύχρωμα διαμάντια του σύμπαντος χαρίζει απλόχερα την ομορφιά του.

Εκείνη που κάνει πιο νοσταλγικές τις μνήμες από ανθρώπους που χάσαμε. Από εκείνες τις ψυχές που έφυγαν από το βασανισμένο σώμα τους , πέταξαν ανάλαφρες ψηλά , ταξίδεψαν στο άπειρο και έγιναν αστέρια, όπως λέμε στα παιδιά για να γαληνέψουμε τις καρδιές τους. Και όπως λέμε και στον ίδιο μας τον εαυτό για να κάνουμε πιο γλυκό το πικρό ποτήρι που ήπιαμε και ποτέ δεν καταφέραμε να συμβιβαστούμε με τη φαρμακερή  σαν αψέντι γεύση του. Για να ξεγελάσουμε το μυαλό που ταξιδεύει πίσω στο χρόνο.


Ο θρήνος

Μαζί με το νεκρό Χριστό ο καθένας μας έχει να ρίξει ένα δάκρυ στον επιτάφιο για τους αγαπημένους μας που έφυγαν για πάντα από κοντά μας. Μαζί με το άρωμα των λεμονανθών που κοσμεί το σταυρό μυρίζουμε το άρωμα των ψυχών που έμεινε να σφραγίζει ανεξίτηλα τις αισθήσεις και τις αιώνιες μνήμες που μας σημάδεψαν για πάντα αφήνοντας ένα πολύτιμο ίχνος στα πιο απόμερα ανεξερεύνητα, αχαρτογράφητα σημεία του μυαλού και της καρδιάς. Ο θρήνος για τα πάθη του Χριστού κουβαλάει μαζί του λίγο από το θρήνο του καθένα από μας.

Άλλοτε ηχηρός. Άλλοτε βουβός. Άλλοτε σπαρακτικός. Πάντα όμως δυνατός. Βασανιστικός. Σκληρός. Αδυσώπητος. Όσο το ίδιο το πέρασμα του χρόνου. Μαζί με τη συνειδητοποίηση των ημερών που πέρασαν και λες και ήταν χθες. «Δώδεκα και μισή πως πέρασεν  η ώρα. Δώδεκα και μισή πως πέρασαν τα χρόνια» όπως έλεγε και ο Καβάφης.


Λέξεις…

Οι λέξεις πανίσχυρες. Μελωδικές. Σπαρακτικές μέσα στον αιώνιο θρήνο. Τον επιτάφιο θρήνο. Όλων μας.  «Η ζωή εν τάφω»… Φράσεις τόσο ποιητικές. Τόσο αληθινές. Τόσο σκληρές όμως ρεαλιστικές. Και μέσα από τον πόνο του καθένα, ο αιώνιος πόνος για το Θεό που έγινε άνθρωπος για να μας χαρίσει λίγη από την ελπίδα. Για να μας μιλήσει. Γιατί ακόμα μας μιλάει. Όμως εμείς δεν τον ακούμε. Δεν έχουμε μάθει να   ακούμε.  Όπως δεν ακούμε τις φωνές των νεκρών. Που είναι ακόμα δίπλα μας. Σαν βαρύτιμα κειμήλια.

Μια φωτογραφία που «μιλάει» μια μυρωδιά που ανακαλεί μνήμες, ένα τραγούδι που φέρνει μαζί του  στιγμές σφραγισμένες πια στην αιωνιότητα, στη χρονοκάψουλα της ψυχής. Δεν ακούμε πια τη φωνή της ίδιας μας της ψυχής. Νομίζουμε ότι οι νεκροί μας έχουν χαθεί. Όμως δεν είναι έτσι. Μας «μιλούν» ειδικά μέρες σαν κι αυτές, με το δικό τους τρόπο μέσα από τις αναμνήσεις. Τις μόνες που μας συνδέουν πια με αυτά,  τα αγαπημένα μας πρόσωπα.


Αιωνιότητα

Τίποτα δεν χάνεται. Η ίδια η επιστήμη έχει τελεσιδικήσει πάνω σε αυτή την αρχή. Η ενέργεια δεν μπορεί να σβήσει και η ψυχή , ενέργεια και αυτή που τροφοδοτεί τη σάρκα, παραμένει με άλλη μορφή άγνωστη για το φτωχό αλλά υπερφύαλο θρεμμένο με την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας της τεχνολογικής υπεροχής και της «γνώσης» του σήμερα μυαλό μας , αιώνια στο σύμπαν.

Είτε ως κάτι άλλο είτε απλά ως μια άλλη ζωή μέσα στα άπειρα παράλληλα σύμπαντα που βρίσκονται δίπλα μας αλλά «καταδικασμένα» ή «ευλογημένα»  να μην συναντήσουν ποτέ το δικό μας. Αν η θεωρία αυτή είναι αληθινή τότε τόσο εμείς όσο και οι άνθρωποι που έχουμε χάσει ζουν και ζούμε άλλες ζωές, ακολουθούμε άλλα μονοπάτια άλλες διαδρομές, σε ανεξερεύνητα όρια στη ζώνη του λυκόφωτος. Στο δικό τους παράδεισο, γαλήνιο και ευωδιαστό. Και μεις στη δική μας βασανιστική κόλαση ελπίζοντας σε μια λύτρωση. Ανακουφιστική και γαλήνια.


Η ελπίδα

Μέρες θρήνου αλλά και μέρες ελπίδας. Μέσα από το νομοτελειακό θάνατο η ίδια η ζωή. Ο επιτάφιος θρήνος, εκείνος του καθένα από εμάς ξεχωριστά,  για όσους χάσαμε σε κάποια στροφή της ζωής μας φέρνει μαζί του την προσδοκία μιας ανάστασης. Την ελπίδα. Το φως. Το ίδιο το πανάρχαιο και τόσο δυνατό φως των αστεριών. Που μας διδάσκει μέσα από τη σοφία του σύμπαντος ότι μέσα από τον ίδιο το θάνατο πηγάζει η ζωή. Κάθε αστέρι , κάθε Ήλιος από τους δισεκατομμύρια, στο γαλαξία μας και μόνο , κάθε κουκίδα στον ξάστερο ουρανό, είναι προορισμένο να πεθάνει. Καθώς τίποτα δεν ζει για πάντα.

Ούτε τα βράχια, ούτε τα πιο σκληροτράχηλα βουνά, ούτε τα πιο λαμπερά κοσμήματα του σύμπαντος. ΘΑ πεθάνουν όλα κάποια στιγμή. Θα γίνουν λευκοί νάνοι, σούπερ νόβα , αστρική σκόνη , αέρια που εκτοξεύονται στο άπειρο καθώς «τραγουδούν» σιωπηλά  το δικό τους κύκνειο άσμα.

Όμως μέσα από το θάνατο τους θα ξεπηδήσει η ίδια η ζωή, Το αστρικό υλικό των νεφελωμάτων θα αποτελέσει τη βάση για τη νέα ζωή καθώς από αυτό θα ξεπηδήσουν νέα αστέρια προορισμένα να ακολουθήσουν το δικό τους κύκλο.


Νομοτέλεια

Όλα πεθαίνουν αλλά όλα ξαναγεννιούνται. Νόμος του σύμπαντος. Αμετάβλητος. Αιώνιος. Νομοτελειακός. Και εμείς είμαστε μέρος του σύμπαντος. «Είμαστε αστρόσκονη», όπως είχε πει ο σοφός Γιώργος Γραμματικάκης στη θρυλική πια «Κόμη της Βερενίκης» του. Κάθε φορά λοιπόν που κοιτάμε εκεί ψηλά στον ουρανό δεν είναι ντροπή να ομολογήσουμε στον εαυτό μας ότι βλέπουμε σε κάθε όμορφο αστέρι μια αγαπημένη ψυχή που χάσαμε. Γιατί είναι εκεί. Μας χαμογελάει από ψηλά. Από τόσο μακριά. Από τις εσχατιές του χώρου και του χρόνου.

Και μας χαρίζει γαλήνη. Μας «μιλάει». Και εμείς πρέπει , έχουμε υποχρέωση , να ακούσουμε. Και να χαμογελάσουμε. Να θυμηθούμε τις όμορφες στιγμές. Και να ξεχάσουμε τις πικρές και δύσκολες. Και να ταξιδέψουμε μαζί τους. Στα μονοπάτια που μόνο το όνειρο και οι μνήμες μπορούν να χαράξουν. Ελπίζοντας ότι από το θρήνο μπορεί να ξεπηδήσει η Ανάσταση. Και το φως. Το αιώνιο φως. Της ελπίδας. Και της ψυχής μας που αργοσβήνει μέσα στη σκοτεινή καθημερινότητα ενός ωκεανού πνιγηρού  όπου έχουμε καταδικαστεί να κολυμπάμε.

Αναζητώντας μέσα από τη διαχρονική αλήθεια εκείνη που θα γαληνέψει την ψυχή μας. Και θα μας χαρίσει αυτό που ζητάμε. Τη λύτρωση από το βάρος και το σταυρό που σηκώνει ο καθένας από εμάς. Με τις μνήμες των ανθρώπων μας από εκεί ψηλά, από τα αστέρια , να ψιθυρίζουν στο αφτί μας όλα εκείνα που θα θέλαμε να ακούσουμε.

Τις νότες του πιο όμορφου τραγουδιού που ποτέ δεν ήχησαν. Τους στίχους της πιο όμορφης ποίησης που ποτέ δεν διαβάσαμε. Τις φράσεις της πιο όμορφης ιστορίας που ποτέ δεν ξεφυλλίσαμε στις σελίδες ενός παλιού βιβλίου.  Εκείνες της ίδιας της ελπίδας ότι τίποτα δεν πεθαίνει. Ακόμα και αν δεν διαρκεί αιώνια. Εκτός από τις ίδιες τις μνήμες.

«Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες

εκείνων που πέθαναν κι εκείνων που είναι

για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάπου μες το όνειρο μας ομιλούνε

Κάπου μες τη σκέψι τες ακούει το μυαλό

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν

Ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας

σα μουσική , τη νύχτα , μακρινή που σβήνει»

Κωνσταντίνος Καβάφης

«Φωνές»

Κοινοποιήστε

  Εκτύπωση